18 Ağustos 2014 Pazartesi

Ben her yerdeyim...



Baştan söyleyeyim; bir "Bulut Atlası", "Avatar" ya da "Pi'nin Yaşamı" değil, o performansları beklemeyin. Luc Besson sevenleri sinema salonlarına çekecektir, hikaye durağan ve tıkanan cinsten değil, her zamanki fantastik sinema dili yerli yerinde Besson'un ama aksayan taraflar çok. Ünlü yönetmen Paris'e torpilini geçmiş gene, en heyecanlı aksiyon sahneleri Paris fonunda akıyor perdede. Filmin ana karakteri Lucy'nin hangi akla hizmeten, neden Taipei'de (Taiwan) bulunduğunu anlayabilmek müşkül? Scarlett Johansson'un oyunculuğunu fazla sevmem, gene de idare etmiş filmi. Çünkü bu gibi bir rol biraz soğukluk ve ifadesizliği zaten gerektiriyor, bu da Scarlett'de olağan şekilde bulunuyor bence. Detayları severim, Taiwan'da niçin bulunduğunu anlayamadığımız Lucy'nin biraz bakımsız, derbeder halini sezdirmek için ojesi kısmen dökük tırnaklar ve özensiz makyaj iyiydi. Morgan Freeman şaşırtmıyordu, her zamanki hali ve rolündeydi, biraz daha yaşlanmış olarak tabii...

İnsan beyninin kaçta kaçının kullanılabilmekte olduğu hep merak celbeden bir konu olmuştur. Ben fazla merak etmedim bu konuyu, eğer komple kullanılması icap etseydi zaten öyle olurdu ya da belki zaten komple kullanılıyordur çünkü bu konudaki varsayımların bilimsel dayanağının bulunmadığını filmin yönetmenliği yanında senaristi de olan Besson kendisi ifade ediyor. Bir varsayım üzerinden yürüyoruz yani ama bu hep ilgi çekmiş ve çekecek olan bir varsayım. Zekâya göndermeler elbette var ve bu şaşırtıcı değil, konumuz beyin ve kapasitesi çünkü. Filme zaman zaman eklenen belgesel anlatımları ben sevdim, sevmemiş olanlar da olabilir, bilemem... 

Tabii bu nevi bir filmi sosyolog, klinik psikolog, hipnoz, NLP ve kuantum touch uzmanı, profesyonel yaşam koçu ve daha pek çok farklı konunun eğitmeni sevgili Sevgi Alis Yıldırım'la beraber izlemek (ki; kendisi bir de benimle izlemek istediği için ikinci defa aynı filme geldi sağolsun) apayrı bir mevzu, beyin fırtınalarını daha leziz kılan bir şey:) Kendisi henüz film başlamadan evvelki reklamları dahi farklı bir bakış ve uzmanlık açısıyla değerlendirdi, perdeden akıp geçen hoş ama tamamen bomboş yiyecek ve içecek reklamlarında subliminal (bilinçaltı) kodlama/yönlendirmeler bulunduğunu belirtti ve "penis" gizli algısını kullanan bu reklamlardaki ürünlerin hiçbir besleyiciliği ya da faydası bulunmadığı, hatta tam tersi çoğunun zararlı olduğunun bilinmesine rağmen çok satılacağını ifade etti. Bütünüyle haklıydı. Uzun süreli tüketimleri sonucunda obezite başta olmak üzere bir sürü rahatsızlığa sebep olabilecek bu "boş kalorili" türlü zımbırtının film öncesi dakikalarca reklamının yapılması elbette boşuna değildi...

Hafıza ne kadar geriye gidebilir? Normal zekalı bir insan en fazla nereye kadar derinleşebilir kişisel tarihinde? Bu da ayrı bir konu. Ben 1967 senesinin Temmuz ayında dünyaya gelen kardeşimi hastanede, annemin kucağında ilk defa gördüğüm anı hatırlıyorum mesela, yalnızca onu değil, o sırada Aydın'da oturmakta olduğumuz evin detaylarını, annem hastaneye doğuma gitmiş olduğu için babamın bana sahanda yumurta yaptığını falan da hatırlıyorum. Sevgi henüz iki yaşında olan bir çocuğun bu detayları hatırlamasının olağan olmadığını belirtiyor ama konumuz bu değil:) Filmde Lucy'ye çok önceki yaşanmışları hatırlatan, daha doğrusu hafızasını tetikleyen şey aslında bir sentetik uyuşturucu. Bunu fazla açarsam filmi henüz izlememiş olanlar için tadını kaçırabilirim, sadece bedenindeki tesiri giderek çoğalan bu maddenin Lucy'nin beynini kullanma kapasitesini artırması ve filmin temposunun da buna koşut olarak artmasının izleme keyfini çoğalttığını söyleyebilirim. O kadarında sakınca yok yani...

Filmin tökezlediği çok yer var. Ama bunun bir fantastik bilim-kurgu olduğunu hatırladığınızda o kadar batmıyor çünkü bu tarz filmlerde uçuş serbesttir, malum. Güzel cümleler avlanıyor dikkatle izlendiğinde, bunlardan biri şuydu ve Morgan Freeman'ın canlandırdığı bilim adamı tarafından söyleniyordu: "İnsan varolmakla ilgili değil, sahip olmakla ilgili..." Sahip olma hastalığı içinde debelenen insanlığın dramına iyi vurgu bu, evet. Lucy'nin beyin kapasitesi arttıkça filmin temposu da artıyor demiştim, görsel zenginliği de buna eklemeliyim. Bu nedenle filmin ikinci yarısı daha lezzetli ve heyecan verici. Ayrıca; hem Sevgi, hem de ben Besson'un bu filmde herhangi bir din üzerinden yaratıcı vurgusu yapmayışını sevdik. Daha ziyade "universe/evren" olgusunun bütünsel olarak altı çiziliyordu filmde. Dünya üzerindeki yaşam formları çok farklı olsa da, kaynağın tek, aynı ve bir olduğu sıkça işaret ediliyordu ki; biz yanyana oturan iki "Birlik Bilinci" eğitimcisi olarak bu tarzı takdir ettik elbette. Zaman üzerine güzel düşünmeler de var filmde. Beni heyecanlandıran bir başka detay; yönetmenin büyük sanatçı Michelangelo'nun Vatikan'da bulunan çok ünlü başyapıtı "Sistin Şapeli"ndeki insanın parmağı ile Tanrı'nın parmağının birbirine dokunuşuna gönderme yaptığı sahne oldu. Bu noktada, halen evimin salonunda, baş köşede asılı duran dev Sistin Şapeli replikasını bana ulaştıran, hayatıma bu çok değerli güzelliği ekleyen "canımın Can'ı"nı sevgiyle hatırlayıp kulaklarını çınlattım❤️Bu eser ve bilhassa bu detay onunla aramızda bir şifre gibidir. Dolayısıyla, filmdeki bu gönderme beni ayrıca cezbetti...

Netice olarak; meraklısına hitap edebilecek bir film Lucy ama beklentileri fazla yüksek tutmamak kaydıyla zira dediğim gibi, saçmalanmış olan bazı kısımları da var. Heyecan dozu yüksek, şiddet durumu da öyle. Besson sonu bana göre iyi bağlamış, Paris'in içinden kıra-döke bir felaket rüzgarı gibi geçilen aksiyon sahnelerinde Lucy'nin yanında bulunan Fransız polisin bir kez öpüştüğü ve hafiften duygusal bağ kurduğu bu çok tuhaf kadının nereye kaybolduğunu merak ettiği sahnede cevap cep telefonu ekranında mesaj olarak beliriyor: "I am in everywhere/Ben her yerdeyim..."

Ruh sonsuz, madde hakikaten çok zavallı ve çok sınırlı kalıyor onun yanında. Ölüm ise dönüşümün ana koşulu zaten, oradan geçmeden tekâmüle varılamıyor. Buna göre düşünün hayatı ve bu çok gelip geçici dünya illüzyonuna fazla yapışmayın derim. Lucy'yi izleyecek olanlara iyi seyirler dilerim...

11 Ağustos 2014 Pazartesi

Ekmek için?..


Seneler evvel, şimdi emekli olan yönetmen arkadaşım sevgili Adnan Sait Tabakçı ve beraberimizdeki çekim ekibi ile birlikte, kendisi ile TRT İzmir Televizyonu adına bir röportaj yapmak için kalkıp gitmiştik İstanbul'a. Yıldız Sarayı'nda yapmıştık çekimleri. O sırada IRCICA genel sekreterliği görevini yürütüyordu. Gayet beyefendi, nezaket sahibi, konusuna hakim, belagati kuvvetli, başarılı bir akademisyendi karşımdaki, kendisinden o vakte kadar bilmediğim bir dolu şey öğrenmiştim, çok akıcı, dopdolu bir röportaj gerçekleştirmiştik. Zannediyorum o zamanlar ne onun, ne de benim aklımıza gelirdi seneler sonra bilhassa İslam dünyasının yakından tanıdığı bu başarılı profesörün isminin Türkiye'nin gündemine cumhurbaşkanı adayı olarak oturacağı ama hayat böyle sürprizlerle doluydu işte...

Başta beğenmediler onu, burun kıvıranlar, kendince aşağılayıp küçümseyenler çok oldu. Arap dediler, Türklükle alakası dahi yok dediler, dinci-gerici dediler, ne idüğü belirsiz hasbelkader bir profesör dediler, dediler de dediler. Gerçi tanıdıkça baştan esirgediği itibarı kendisine iade edenler de olmadı değil, "karısının başı açıkmış yahu" veya "adam bayağı başarılara imza atmış meğer, biz de şey sandıydık..." gibilerinden. En çok da adı tartışma konusu oldu, çoğu kişinin dili dönmedi, burun kıvırıcılar tayfası bunu da alay konusu etti uzun müddet. Beni ise en çok CHP isimli demode partinin kendisini "Türkiye'nin gururu" olarak lanse etmesi gülümsetmişti:) O zamana kadar yaptığı çalışmalardan ve kendisinden bihaber insanlara Ekmeleddin Hoca'yı sanki yeni bir keşifmiş gibi bir gurur vesilesi olarak sunmak zaten ancak bu nevi bir partiye yakışırdı, yaptılar. Çünkü bu memleketin çoğunluk insanı yılların oyuncusu/sanatçısı merhum Tuncel Kurtiz'i de ancak Ezel adlı dizide "Ramiz Dayı" olduğu zaman tanımış ve ancak popüler kültürün bir parçası olduğunda meşhur ederek başarısına onay vermişti. Halbuki; bu popülerlik Tuncel Kurtiz'in umurunda bile değildi aslında... Değerli Ekmeleddin İhsanoğlu için de benzer bir çarkın işlemekte olduğunu düşünmüştüm, yanılmadığımı gördüm. Bunca sene yaptığı başarılı çalışmaları bırakın bir tarafa, adını dahi bilen yoktu ama? Her neyse, zaten artık konuşmak, tartışmak boşuna. CHP denen demode parti isim öğütmeyi iyi bilir, Prof.Dr.Ekmeleddin İhsanoğlu da bunun son örneğidir. Kendisine Yıldız Sarayı'nda yaptığım o röportajdan bu yana hürmet beslerim, takdir ederim, çalışmalarını takip ederim ancak elbette 12.cumhurbaşkanı seçilemeyeceğini en başından biliyordum, bence kendisi de biliyordu bunu...

Bu seçimin bana göre en dikkat çeken ismi, yıldızını olağanın çok üstünde yükseltmiş olan Demirtaş'tır. Hem kampanya sürecindeki söylemleri, hem de aldığı oyla çok önemli bir algının giderek büyümekte olduğunu, hatta belki solun yeni adresini işaret etmiştir. Aleni Kürt düşmanlığı ve her nevi ötekileştirmenin karşısında farklı tarzı-tutumu ile yükselişi devam edecektir ve elbette etmelidir. Ki; zaten siyaset de külli bir "algı yönetimi" değil midir? Değerli Ekmeleddin Hoca ise CHP'nin aksi yöndeki olanca gayretine rağmen (!) değerinden bir şey kaybetmiş değildir bana göre, bu zorlu ve netameli işlerin onun gibi ilim adamlarına uygun olmadığını anlamış olarak, kendi bilgi+ilgi alanlarına yeni ve faydalı tohumlar "ekmek için" kısa süre içinde asli çalışmalarına geri dönecektir zannediyorum, çünkü herkesin arenası kendine göredir. En azından Türkiye'nin tamamı olmasa bile hiç azımsanmayacak bir kısmı "Ekmeleddin" ismini doğru telafuz etmeyi öğrenmiştir ve bu da bir şeydir, hiç yoktan iyidir. Zaman görmemiz gereken her ne varsa, iyi ya da kötü, zaten gösterecektir, telaşa, paniğe, öfkeye, türlü bahaneye falan hacet yoktur yani. Söylenmesi gereken gayet kısa ve nettir: "Hayırlısı OLsun..." O kadar.

4 Ağustos 2014 Pazartesi

Kan bağı...


Burnumun dibine geldi ama ben gidemedim ona düne kadar, onun da, benim de çok işimiz vardı ve bu bahane her zaman tutardı, mâlum... Geçtiğimiz Cuma, öğle yemeğinde buluştuğum yakın bir arkadaşımla muhabbetimiz sırasında, konu onunla âlâkalı olunca telefonumu elime alıp aradım hemen ama ''muhtemelen açmaz'' diyordum ararken arkadaşıma, ''hep çok meşgûldür o zira...'' Bir defa çaldı ve şak diye açıldı telefon, daha ben sözümü bitirmeden??? ''Sen beni yalancı çıkarmak için mi yaratıldın, ilk çalışta açtığın görülmüş şey midir yani senin?!'' dedim ona sitemle, ''şimdi görüldü işte'' diye cevap verdi gülerek, ardından ''n'aber Türkiye'nin en güzel sesli kadını?'' diye ekledi, ''ister inan, ister inanma, daha bu sabah düşündüm seni, hatırlıyor musun hani o küçük balıkçı lokantasında yemek yemeğe gittiğimiz kış akşamını, senin araba kaza yapmıştı da yürüyerek gitmiştik, o ne güzel, ne benzersiz bir geceydi, Ali'nin geç vakit bağlamayı çıkarıp çaldığı, hep beraber söylediğimiz o türküler neydi yaa öyle, öf ülen öfff!...'' ''Hatırlamaz olur muyum yâhû, amma maceralı bir hikâyeydi, uzun müddet boyun ağrısı çekmiştim ben sonradan'' diyerek gülümsedim. Kısa bir konuşmadan sonra ''yarın saat 13.00 gibi Bostanlı'dayım, mutlaka çık gel...'' dedi, ''tamam, yarın görüşürüz o halde'' dedim, kapattık...

Evimden çıkıp yürüyerek gidebileceğim bir mesafedeydi yeni çalışma yeri. Lâkin hava kavuruyordu insanı, gene de yürüdüm. Plâkasıyla onun adını-soyadını değil, doğduğu şehrin plâka numarasını işaret eden o çok sevdiği siyah otomobilini kapıya park etmişti. Yukarı çıktığımda artık ter paçamdan damlıyordu, asistanı bana banyoyu gösterdi, direkt oraya attım kendimi, elimi-yüzümü, kollarımı, boynumu yıkadım, bir nevi yarım duş! Çıktım, hayret, bekleme odasında bu defa fazla kimse yoktu. Klima son ayarda çalışıyordu ve içerisi derin dondurucu kıvamındaydı! Kendime klimanın kapsama alanı dışında, kenar-köşe bir yer bulup oturdum, sırtımda onca terle donmamak için iyice kenarda bir yere büzüldüm. Bu arada kapı birkaç defa çaldı ve mütemadiyen randevulu insanlar geldi ama hiçbirinin içerideki aşırı serin klimatize havadan şikayetçi olduğu falan yoktu, zannediyorum oradaki tek klimasevmez kişi bendim!..

Onu her zaman uzun beklemişimdir, herkes bekler. Dolayısı ile giderken her zaman okumakta olduğum kitabı da alırım yanıma, öyle bekleme odası dergileri kesmez çünkü beni. Kitabımı çıkarıp okumaya daldım. Neden sonra gözlüğümü geriye doğru itip burnumu sıkan bir elle koptum kitaptan, burnumun sağına-soluna dokunup yoklayarak kendi fıtratınca selâmlıyordu beni deli:) ''Kalk hadi, yürü, kahvemizi içelim'' dedi, biz onunla hep kahve içip sohbet ettiğimizden gene aynı doğallık içinde söyledi bunu, ben de ona ''yahu ben artık eskisi gibi kahve içemiyorum, intoleransım varmış, bla bla bla...'' demedim, nadiren kullandığım kahve içme hakkımı bu defa onunla paylaşmak üzere ardına düştüm. Aklına bir şey gelmiş gibi ansızın döndü, kollarını kocaman açıp sarıldı bana, sıktı, sıktı, kaburgalarım birbirine geçti neredeyse, ''dur yaa'' dedim nefesim kesilmiş şekilde, ''protezlerimi bozacaksın şimdi!..'' Kahkahayla güldü, ''onları bozabilecek biri çıkarsa önce bana haber ver, sana uçak falan çarpmazsa hiçbir şey olmaz kızım onlara, merak etme'' dedi:) E tabii o öyle diyorsa öyleydi. Sade döşenmiş odasına geçtik, az sonra ortalığı kahvenin davetkâr kokusu doldurdu. Biz çoktan sohbet etmeye başlamıştık elbette, bu hep bayıldığımız şey olmuştur, zamandan ve durumdan bağımsız bir konuşma, telaşlı bir anlatma-aktarma hali... Yoga, politika, sinema, insanlarımız, hayatlarımız, ne çok şeyden bahsettik gene, hey Allah'ım! Yeni ofisi için Hindistan'dan gelen altın rengi bir minik Buddha heykelciği vardı çantamda, çıkarıp masasına koydum o arada. ''Ne bu şimdi gene?'' dedi, ''hediyen'' dedim, ''sana bol para, şans ve bereket getirsin...'' ''Huzurdan başka bir şey istemiyorum ben, huzur getirsin'' dedi, ''ona söyle'' diye heykelciği işaret ettim, gülüştük. Sonra beyaz oda, sonuçların değerlendirildiği yer. Ona danışmam gereken bir hususu artı ve eksileriyle ölçüp biçme halleri. Muayene; ciddiyet ve resmiyetin alanı yani. Bundandır muayene sürecinde en yakın, en samimi dostlarına dahi (siz) diyerek hitap etmesi, prensip meselesi...

Sonra ''artık gitmeliyim'' dedim, ''seansım var akşama...'' Bu arada bekleme odası da yeni gelenlerle dolmuştu zaten. Birlikte kalktık. ''Sana söylediğim o filmi derhal bul ve izle'' dedi bana koridorda yürürken, ''tam senlik o film, bayılacaksın...'' ''Tamam'' dedim, ''izleyeceğim elbette...'' ''Oğlanı İspanya ya da Hollanda'ya gönder okumaya'' dedim ona, ''İngiltere, Fransa falan ona uymaz...'' ''İspanya'ya göndereceğim büyük ihtimâlle'' dedi, ''bana bak, seninki gibi bir ev işini de unutma sakın, bana bütün bilgileri, fotoğrafları falan yolla hemen, komşu olacağım sana kızıııım:)'' Zira bahsettiğimde çok heyecanlanmış, ''ben de isterim, bana da aynından bul, hemen bul, çabuk bul!'' diye tutturmuştu. ''Tamam yâhû'' dedim, ''eve gidince yollayacağım istediklerini hemen, söz...'' Beni geçirmek üzere geldiği kapının ağzında durdu, kollarını kocaman açıp tekrar sarıldı bana, sıktı, sıktı, ''benden uzakta olma, enerjin etrafımda, buralarda olsun hep...'' dedi. Hiçbir hesap-kitap olmaksızın, sadece olduğumuz halde ve olduğumuz andaydık. Bu yalın ve hesapsız sevgi hali o kadar iyi geliyordu ki, ne herhangi bir beklenti, ne en ufak bir kırgınlık, ne yalan, ne dolan, ne sorgu-sual, ne dostluğumuza ihanet, ne de kıskançlık hançeri vardı aramızda, saf ve kendiliğinden bir ''oluş hali''nden başka hiçbir şeyin olmadığı o akışta birbirimize sarılmış şekilde bir müddet öyle kaldık. Sonra açmak için kapının koluna uzanan elindeki parmaklara baktım, vaktiyle iman tahtamın üzerini boydan boya kesmiş, göğsümü açmış ve benim kanımla boyanmış o elin parmaklarına. Bu adam benim en savunmasız, en kanlı, en korkunç, en makyajsız, en çirkin, en çıplak, en zavallı, en şuursuz ve herhalde en zor hallerimin birinci derece tanığıydı, benim belleğimde kayıtlı olmayan narkoz zamanlarını ve ameliyathanelerdeki o uzuuuun saatleri o bilmekteydi. Neşteri cildime ilk dokundurduğunda, çok belirgin olmayan ince kırmızı bir çizgiyle başlayan ve daha sonra çoğalan kanla ıslanarak genişleyen o uzun kesikleri açan, kaburga kemiklerimi tanıyan, dokularımı, önceden kesilip biçilmiş kaslarımı bilen, içimi gören, sonra açtığı o uzun kesikleri ince ince, tek tek dikip kapatan, onaran, kaybettiklerimi yeniden yapan... Bir nevi sanatçı, varoluşu yeniden yorumlayan... Onunla aramdaki bağ, bu sebepten başkalarıyla olamayacak kadar bir mahremiyet ve hususiyet taşımaktaydı ya zaten. ''Kan bağı'' vardı onunla benim aramda, benim kanımla imzalanıp mühürlenmiş, sadece ikimizin bildiği bir kadim sözleşmenin gizli şehadeti ya da...

Dönüp el salladım ona asansöre doğru ilerlerken, ardımdan ''filmi izlemeyi unutma haa...'' diye sesleniyordu hâlâ:)



29 Temmuz 2014 Salı

Haberim yokmuş gibi geçip git...


Evet öyle yap zira ben pek de ''bayramsever'' biri sayılmam. Çocukluğumdan beri öyleyim, yeni değil bu. Akrabalarımızın yaşadığı yerlerde geçmiş değil çocukluğum, biz hep çok uzaklarda olduk. Dolayısı ile, o ''aman bayramda da gelmedi demesinler şimdi!..'' tarzı yüzden ve samimiyetsiz akraba ziyaretleri ve el öpüp karşılığında bayram bahşişi alma rüşvetçiliği anlamı taşımadı bayramlar. Evet, bu bir nevi rüşvetçiliktir bana göre, ''öp elimi, kap bahşişini...'' hesabı bir ilişki içinde hakiki hürmet aranmamalı diye düşünüyorum. Kaldı ki; benim çocukluğum zamanında ne çocuklar, ne de büyükler kafayı bu denli parayla bozmuş değildi, insani değerler daha öndeydi, sevgiyi, saygıyı, terbiyeyi daha önemserdi insanlar. Yani biz öyle ruhunu paraya satmış çocuklardan da değildik, ufak-tefek şeyler yeterdi sevinmemize. Burnuna kadar şekere-çikolataya-tatlılara gömülen çocuklar da değildik, haddimizi bilmek öğretilmişti çünkü, ikram edileni alırken ana-babamıza bakardık, ''hadi bi tane daha al, hadi canım, al, çekinme...'' şeklindeki ısrarlar karşısında ana-babamızın kaşı kalkmışsa eğer, teşekkür edip elimizi çekmek de öğretilmişti, ''yeterli'' kavramı konusundaki ilk derslerimizdi bunlar belki. Nefsimiz hep isterdi, isteyecekti ama biz onu terbiye etmekle mükelleftik. Evet, küçücük mükelleflerdik...

Bayramlarda uzun telefon konuşmalarından hazzetmem, aslında beni kimse arasın da istemem.   Beni seven-sayanlardan bunun ispatını beklemiyorum. Benden de kimse beklemesin. Hislerin içten olması kafi, herkese yollanan klişe bayram mesajları gibi ''laf olsun'' diye yapılan hiçbir şey benim alanıma girmesin istiyorum. Uzun zamandır meyveler ve doğal ballar hariç, ''sıfır şeker'' ilkesiyle yaşıyorum. Evimde de şeker-tatlı vs. bulundurmuyorum. Bu ilkemi bayramlarda da değiştirmiyorum elbette. Kaldı ki; sırf siyasi duruşunu açık etsin diye bin yıllık Ramazan Bayramı'na ısrarla ''Şeker Bayramı'' diyenlerden de hazzetmiyorum, çok zorlama, ittirme-kaktırma geliyor bana, kusura bakılmasın ya da bakılsın, hiç sakıncası yok. Kalın ve hamurlaşmış, ikram edildiği için nezaket icabı çiğnene çiğnene yutulacak ve tepsilerdeki kalanı çöpe boca edilecek ev baklavalarının yapıldığı bir evde büyümedim. Şimdi de hiç aklıma gelmez, öyle bir ihtiyaç hissetmiyorum. Otuz seneye yakın yayıncılık mesleğinde, başkalarının tatil yaptığı özel günler ve bayramlarda muhakkak nöbete girmiş bir vardiyalı canlı yayıncı olduğumdandır belki de, bu gibi zamanlara öyle fazla ve ekstra bir ''özellik'' atfedemedim, zorla da olmuyor tabii. Ramazan boyunca oruçtan-sahurdan habersiz, her zamanki rutinine aynen devam etmiş insanların hangi coşkuyla Ramazan Bayramı kutlayabildiğini de hiç anlamamışımdır zaten? Oruç tutan için bu bayramın taşıdığı mana bambaşka, hisler, algılar aynı değil. Ayrıca İzmir gibi, Ramazan ayının hususiyetlerinin hemen hiç hissedilmediği bir şehirde yaşayınca, bayramın da öyle çok özel bir anlamı kalmıyor bana göre. Ramazan'ın yakıştığı, hatta çok yakıştığı şehirler vardır, oralarda Ramazan'ı idrak etmek bambaşkadır, hamdolsun öyle şehirlerde de yaşamışlığım var. O hatıralar yetiyor, fazlasının peşine düşmek şimdiki halde manasız...


Her türlü söylenti, dedikodu ve ortadaki toz-dumana rağmen elbette yoga yapmaya-öğretmeye devam, kimin ne düşündüğü ile ilgilenme mecburiyeti hiç yok, bu tamamen içsel bir yönelim, herkesin kendi yolu... Okumak ve yazmak da öyle, başkaları için yapılan şeyler değil bunlar, öncelik kişinin kendisinde. Geçmişin hesaplaşmaları yorar insanı, faydasızdır üstelik, salacaksın geçmişin ipini bu yüzden, gelecekte de yaşanmaz, fazla kurguyu kaldırmaz çünkü gelecek, gelmeyebilir, şapa oturabilirsin, biliyorsun ki bu gayet mümkün. Şu halde yegane gaye şimdiki ''an''da kendini olabildiğince yükseltmek, ruhuna kabulü öğretmek olmalı. Bunun için ne ya da neler gerektiğini gene herkes kendi bilir, herkesin kendine malumdur bu, karışmamalı. ''Bir şeyi görev gereği yaptığınızda'' der Krishnamurti, ''bunda sevgiye yer var mıdır? Görev sevgi içermez. Bir şeyi göreviniz olduğu için yapma gereği hissediyorsanız, yaptığınız şeyi sevmiyorsunuz demektir. Sevginin olduğu yerde görev ve sorumluluk yoktur...'' Ünlü Hintli felsefe ve düşünce adamının ''Bilinenden Kurtulmak'' adlı eserinde yer alır bu ifadeler ve bana göre çok doğrudur. Sevginin saf haliyle bulunduğu yerde herşey kendiliğinden olur zaten, ittirmeye-kaktırmaya lüzum olmaz...

Son altı senedir yaşadığım ve gene hiç sevmediğim, sevemediğim bu şehirde artık geriye sayma zamanlarım, aslında böyle sevmeye sevmeye, kendimi ite-kaka, zorla fazla bile kaldım. Gene de, bayramı fırsat bilip bavullara ve arabalara doluşarak deniz kıyılarını işgal etmeye gidenlerin arkada bıraktığı o tenhalık keyifli. Ben bir yere gitmediğim için, dönme stresi de yaşamayacağım tabii, haliyle:) Zor dayanılır bir sıcak var, evet. Ama gene de tıklım-tepiş dolu plajlarda poponu koyabilecek, havlunu serebilecek bir yer bulabilme gayreti içinde, her zamankinden daha pahalı ve kalabalıktan dolayı daha kalitesiz bir hizmet alacağın tesislerde ''guya tatil yapmak''tan bin defa evladır evinde olmak, bunu hep söylerim. Okullar açılmadan tatile çıkmama prensibimi tabii ki uygulamaya devam ediyorum, bana göre en klas tatil Eylül'ün 2.yarısından Ekim sonlarına kadar uzanabilir duruma, havaya ve tabii gidilen yere göre. Bu sene tam bir inziva olacak benim tatilim, sadece yoga, meditasyon, sessizlik ve pratik-teorik çalışma, doğanın kucağında, çok değerli hocalarım ve arkadaşlarımla. Oh, daha ne isterim? :)

Musevi dostlarım var, bu ülkenin vatandaşı olan, burada doğup büyümüş, burada askerlik yapmış, vefat eden yakınlarını bu ülkenin toprağına gömmüş, burada çalışıp buraya vergi ödeyen bir sürü tanıdık insan. Cep telefonlarına tehdit mesajları geliyormuş son zamanlarda, evlerine, iş yerlerine mektuplar falan. Başka bazı örtülü tehditlere, açık hakaretlere maruz kaldıklarını da üzüntüyle öğrendim. Bu memleket daha evvel böyle pis bir dolmuşa bindi ve bana göre hala da inemedi zaten! O ayıp, o yüz karası halen duruyor hepimizin alnında. Malum 6-7 Eylül hadiselerini bilmek için illa o dönemi yaşamış olmamız icap etmiyor, fotoğraflarıyla, belgeleriyle, şahitleriyle gayet açık, apaçık ortada zaten. İsrail ordusunun Gazze'ye yaptığı acımasız saldırıların hesabını senelerdir bu memlekette yan yana yaşadığınız insanlara sırf inançları Musevilik olduğu için sormaya kalkarsanız eğer, aradan geçen 59 uzun senede bir arpa boyu yol katedememiş ve o vakit yaşananlardan hiç ders çıkartamamışsınız demektir ki; bu bambaşka bir utancın kaynağıdır zaten, pek yazık:( Yakıştıramıyorum! İstisnasız hiçbir savaşı hiçbir ülkeye ve insanlığa yakıştıramadığım gibi. Savaşın kazanan tarafı yoktur, namusu da öyle. Herkes kaybeder, kazandığını sananlar da dahil herkes kaybeder! O kadar...

Uzun lafın kısası; başa dönüyorum tekrar, pek öyle ''bayramsever'' biri değilim ben, evet. Varlığımı başkalarının varlığına bağlamayı da anlamsız bulanlardanım, tek başına kendime yeterli olamadığım takdirde bu dünya illüzyonuna kapılır giderim yahu, olacak iş midir? Ailem de böyle, biz seviyoruz kendimizle başbaşa olmayı ve başkalarının ödünü kopartan o yalnızlığı. Bu sebepten; haberim yokmuş gibi geçip git bayram, herkese senden ne bekliyorsa onu vermene karışmam elbet, benim bir beklentim yok. Hiç olmadı. Tenhalığı hep çok sevdim ben, sen git ve daha kalabalık, daha şamatalı yerlere uğra lütfen, hadi kapatıyorum şimdi, güle güle...

21 Temmuz 2014 Pazartesi

Yoga eşittir ''cinsel taciz'' mevsimindeyiz!..


Şu aralar bana çok sık sorulan sorulara cevap vererek konuya toptan açıklık getirme gereği duydum:

- Evet, Yoga Academy ve kurucusu Akif Manaf ile tanışıklığım var. Kardeşim, eşi, annem ve ben Yoga Academy bünyesinde bir müddet yoga çalışmalarına katıldık. Akif Manaf'la da yoga yaptık.

- Hayır, herhangi bir cinsel tacize uğramadım, ailemden de kimse uğramadı. Yoga Academy bünyesinde yoga yaparken bu gibi bir şeyden yakınan kimseyi görmedim, duymadım. Herhangi bir dolandırıcılık hadisesi de yaşamadık. Belirlenmiş paket ders ücretini ve katıldığımız üç günlük bir özel çalışmanın bedelini ödedik, bizden başkaca bir para talebinde bulunan olmadı. Paramızı verip karşılığını almadan dolandırılmış falan değiliz yani...

- Neredeyse iki sene evvel, İzmir Soyer Sanat Fabrikası'nda gerçekleşen ve Akif Manaf'ın yönettiği üç günlük özel toplu çalışma haricinde herhangi bir yoga kampı ya da festivaline katılmadık. Bu özel çalışma sırasında, yeni doğmuştan biraz daha hallice bir bebeğin çalışma alanına bilhassa getirildiğine ve ailesi tarafından Akif Manaf'ın kucağına verilmek istenerek (üstadım, bebeği biraz kucağınızda tutar mısınız, enerjiniz ona da geçsin) sözleriyle ısrar edilmesine rağmen Manaf'ın buna yanaşmadığına bizzat şahit olduk. (Şeyh uçmaz, mürid uçurur) sözünü orada da hatırlamıştık, şimdi tekrar hatırlatmakta fayda görürüm...

- Kardeşim ve eşi yoga eğitmeni Faruk Kurtuluş'tan 200 saatlik yoga teacher training alarak eğitmen oldular. Ben de Zeynep Aksoy ve David Cornwell'dan 200 saatlik eğitim alarak yoga eğitmeni oldum. Halen Mavişehir Karma Yoga'da öğrencilerime yoga çalıştırıyorum. Bunlara ek olarak, dünya çapında tanınan bir yoga eğitmeni Godfrey Devereux ile üç günlük bir workshop yaptık, ben bazı başka eğitmenlerin tematik çalışmalarına katıldım. Ailemdeki diğer iki yoga eğitmeni, bilgilerini Hindistan'da derinleştirecek ve orada farklı hocalarla çalışacaklar. Eğitmenliklerimizin ve eğitmen sertifikalarımızın Yoga Academy ile herhangi bir ilgisi bulunmamaktadır. Bizler uluslararası bir kuruluş olan Yoga Alliance belgeli eğitmenleriz...

- Evlerimizde Akif Manaf'ın bir çok DVD'si ve kitapları mevcuttur. DVD'lerle yogada tarz değişikliği yapana kadar uzun müddet çalıştık. Kitaplardan ise halen birer başvuru kaynağı olarak çok faydalanıyor ve kullanıyoruz. Bu kitapları kendisinin yazmadığı, onun talimatları ile bir müridler ekibinin yazdığı söyleniyor. Bize göre bu çok da mühim değil, kim ya da kimler yazmışsa eline sağlık, eğitimler sırasında bizim çok işimize yaradı bu bilgiler, halen de yarıyor. Uyduruk-kaydırık kitaplar değil hiçbiri, kütüphanelerimizde ve elimizin altında tutmakta fayda görmekteyiz...

- Niçin Yoga Academy'deki yoga çalışmalarını bıraktık ve farklı bir ekolden yogaya devam kararı aldık, hatta sadece öğrenci kalmakla da yetinmeyip eğitmen olduk? Yoga kamplarından birinde, çalışmalar harici zamanlarda eğlenmek ve dinlenmek için yapılan kimi animasyon görüntülerini izlediğimizde tarz ve üslup olarak yoga felsefesi ile bağdaştıramadık. Ayrıca mütemadiyen vurgulanan ''en hakiki, en gerçek ve en doğru yoga budur, bizimki haricinde her ne varsa o yoga değil mogadır, uydurmadır, işe yaramaz, para tuzağıdır'' mesajından rahatsız olduk. Yoga felsefesi içinde bir lider ya da guruya ihtiyaç bulunmadığı halde, sürekli ve aşırı yapılan o ''tek adam'' vurgusu da bizi açmadı. Üstadlığa, hocalığa, yetkinliğe ve rehberliğe elbette hürmetimiz var ancak, bunun abartılı boyutlarının yoga ile bağdaşmadığını ve çizgiyi bozduğunu bilecek kadar teori çalışmıştık. Bunlardan hareketle;  ''Orijinal Yoga Sistemi'' olarak nitelenen bu tarzı bırakıp, klasik temel yoga ile yolumuza devam etme kararı aldık ve öyle de yaptık. Eğitmen olmanın daha fazla insana yardım ulaştırma yolu olduğunu düşündüğümüzden öğrencilikle sınırlı kalmadık, bahaneler uydurmak elbette mümkündü ama biz bunu seçmedik ve eğitimlerimizi tamamladık. Yoga Academy ile çalışmama kararımızın arkasında herhangi bir taciz ya da dolandırılma durumu mevcut değildir, bir nevi doku uyuşmazlığı demek daha doğru olur...

- Merkezlerde Yoga Academy markası altında ve tuzluca fiyatlarla birçok ürün pazarlandığı doğrudur. Eşofman, mont, şort, tişört, ayakkabı,  yoga çorabı (ki; yoga katiyen çorap-ayakkabı vs. ile yapılmaz, ayakların çıplak olması esastır), yoga matı, mat çantası, havlu, logolu kol ve duvar saatleri, kupalar, toka, saç bandı, kalem, takvim, poster, anahtarlık vs. ıvır-zıvırdan hiçbirini satın almadık, almamız için herhangi bir zorlama ile de karşılaşmadık. Lakin; piyasadaki benzer ürünlere göre hayli pahalı satılan bu logolu ürünleri kendi isteğiyle deli gibi satın alanlar olduğunu görerek şaştığımız çok oldu. Ciddi bir ticari çalışma vardı bu konuda, bilhassa yoga festivalleri ve kamplarında...

- Yoga eğitmenliği anatomi bilgisi gerektiriyor, bedeni iyi tanımak ve sakatlanmaları önlemek için şart bu. Ben derslerimde öğrencilerime pozlar sırasındaki yanlış ya da zarar görebilecekleri duruşları düzeltmem gerekebileceğini, bunun için de zaman zaman bedenlerine dokunabileceğimi, eğer böyle bir şey istemeyen varsa bu hassasiyetini bana baştan bildirmesini söylüyorum. Şimdiye kadar kimseden red cevabı almadım ama olabilir, hiç şaşırmam duyarsam, kimi insan kendisine dokunulmasından hoşlanmayabilir. Pozlardaki öğrencilerimi düzeltmek için belli bölgelere dokunuyorum, omurga, boyun, karın, baş, ayaklar, eller, kollar, dizler gibi. Cinsel bölgelerle zaten işimiz yok, kimsenin bacak arasına, memelerine ya da poposuna dokunmam gerekmiyor yani. Dolayısı ile; yoga çalışması sırasında cinsel tacize uğramak evet mümkündür ve bu zaten anlaşılır. Hoca dokunmasının hiç gerekmediği bölgelere ısrarla dokunuyorsa ve bu dokunuşlar rahatsızlık uyandıracak şekilde ise tacizden bahsedilebilir belki, bilemiyorum. Ben şimdiye kadarki yoga çalışmalarımda böyle bir durum yaşamış değilim, yaşattığımı da sanmıyorum...

- Yoga stüdyolarına, spor salonlarına ve benzeri yerlere ''karı-kız düşürülecek müsait ve bereketli mekanlar'' gözü ile bakmak erkek dünyasının çok bildik bir jargonudur. Hele bir de yogada ya da egzersizde giyilen taytları, spor sütyenleri, büstiyerleri düşünürsek, bir çok düşük tekamül seviyeli eril enerjinin ağzının suyunu akıtan konulardır bunlar. Şimdiki bilinç seviyesi içinde bunu değiştirebilmek müşkül görünüyor. Sadece şunu söyleyebilirim; yoga felsefesi içinde sadece ve saf hali ile yoga vardır, zihin-beden ve ruh yoga odağında birleşir. Yoga yaparken önünüzdekinin kıçına, yanınızdakinin memesine, ötedekinin bacak arasına bakıp yutkunmaktaysanız zaten boşuna oradasınızdır, mat işgal ediyorsunuzdur, bence boşverin, size daha müsait ortamlar araştırın. Ayrıca; insan tacize uğradığında bunu rahatsızlık olarak hemen algılar, anlaması için seneler geçmesi gerekmez. Eğer tacize uğruyor ama şu ya da bu sebeple sesini çıkartmıyorsa o da kendisini bağlar, onu mütemadiyen taciz edeni değil kuşkusuz. Bu sebepten, çok da inandırıcı bulmadığım kimi açıklamalar okuyorum gazetelerde, hangisinin doğru, hangisinin yalan olduğunu elbette Allah bilir ama, her halükarda ''iftira'' çok kötü bir karma döngüsü yaratan, infaz bedeli en ağır günahlardan biridir, insanın bırak kendisini, yedi sülalesine yayılır, sonra borcu öde öde bitmez mazallah!..

- Netice itibarı ile, bütün bu olan bitenler gene yogaya zarar vermiştir. Ben bir kadın yoga eğitmeniyim ama ailemde bir erkek yoga eğitmeni de var, kardeşim. Ayrıca bir çok erkek eğitmen arkadaşımız, hocalarımız da var. Artık onların tamamı böyle bir zan altında kalmış oluyor. Şimdiden o çok tanıdık-bildik sıradan algıların ürettiği tatsız şakalar, yargılamalar, komik zannedilen ama bizlere göre hiç de komik olmayan ifadeler geliyor. Yazıktır. Hakikaten bütün odağını yogada tutarak, ticari kaygılarını yoganın önüne geçirmeksizin bilgi ve tecrübesi ile insanlara hizmet eden, öğreten, yardımcı olan eğitmenler (yoga bir din değildir, yoga yapan kişi Hindu ya da Budist olmaz, yoga yapmak için vejetaryen olma şartı yoktur, yoga her yaştan, her inançtan dileyen herkesin yapabileceği çok faydalı bütünsel bir pratiktir vs.vs.) yanında şimdi bir de bunu anlatmak, açıklamak ve böyle bir konuda uzun müddet yapılması muhtemel olan sevimsiz şakaları göğüslemek zorunda kalacaktır. Gazetelerde, ilgili haberlerin altındaki okur yorumları bunun apaçık göstergesidir, en çok da buna üzülüyorum:( Sonra diyorum ki kendime; ''yahu üzülme, su akar yolunu bulur elbette, havada uçan leyleği göstersen (vayy, karı bana çiftleşelim, üreyelim işareti çaktı, kaçırmayayım, hemen atlayayım!) olarak anlayan o zavallı bel altından yukarı yükselememiş bilinç seviyeleri her zaman olacak, ayrıca kadını-erkeği de yok aslında bu işin, magandası her daim mevcut...'' Elbette ayrışacaktır su yağdan, elbette süzülecektir posalar, geçecektir bu mevsim de, sabır ve sebatla inandığın yolda yürümek en iyisidir her zaman. Kim ne derse desin, yol senin, pusulan kalbin ve zaten çoktan belli istikametin...

14 Temmuz 2014 Pazartesi

Ağır misafir...


Saat işliyor. Can bulduğun andan itibaren, bu doğumdan da evvel. Ruhun ''can''la birleştiği anda başlıyor saat işlemeye. Ve hiç durmuyor durması gereken zaman gelinceye kadar. O zaman gelip çattığında da, hiçbir gayret, hiçbir çaba, hiçbir direniş fayda etmiyor, ruh ''can''dan ayrılıyor kaçınılmaz şekilde... 

Hayat pek çok yönü ile adil görünmüyor belki, elbette dünyevi şuur ölçeklerine göre böyle bu, biz derindeki manayı her zaman göremeyebiliyoruz. Lakin; o pek de adil görünmeyen hayat herkes için, her canlı varlık için geçerli olan, çok eşit bir netice ile noktalanıyor. Ölüm hiçbir fark, hiçbir ayırım gözetmeksizin, nefes alan her varlığa aynı şekilde eşit ve adil davranıyor...

Fotoğraftaki geniş alınlı, muhtemelen mavi gözlü, bukleli saçlı ve çok tatlı kız çocuğu güzelce giydirilmiş, sandalyeye oturtulmuş ve fotoğrafı çekilmiş. Onun kısa hikayesinden ailesine ve sonraki zamanlara kalacak son hatıra bu fotoğraf çünkü bu ufak kız fotoğraf çekildiğinde artık bir ölü, nefes almıyor. Kızın ellerinin duruşu aslında bu durumu ele veriyor ama hemen ilk bakışta anlamak kolay değil tabii. Victoria dönemine ait bir gelenek bu, ''memento mori/ fani olduğunu hatırla'' ya da ''post mortem/ ölümden sonra'' gibi isimleri var. Vefat eden aile bireyleri inanç ve geleneklere göre sonsuzluğa uğurlanmadan evvel ya tek başına, ya da diğer yakınlarla fotoğrafları çekiliyor. Bu işte uzmanlaşmış özel fotoğrafçılar var ve cansız bedenlere çeşitli şekillerde pozlar verdirebilmek için bazı dayanak ve düzenekler kullanıyorlar. Bugünün insanına belki çok tuhaf ve ürkütücü gelebilecek bu Victorian dönem geleneği, aslında ölümü bir kabulleniş biçimi, gürültülü-patırtılı isyanlardan ziyade sessiz, sakin bir matem belki, kaçınılmaz olanı kabul ederek ilahi iradeye teslim olmak. Zaten başka çare var mı ki?..

Victoria dönemi bu ''post mortem'' fotoğrafları şimdi çok değerli. Ölümlerinin üzerinden yüz yıldan fazla zaman geçen insanların hatırasını yaşatıyor olması bir tarafa, hastalıklara şimdiki gibi çarelerin olmadığı, bugün leblebi gibi kullanılan antibiyotik ve benzeri ilaçların henüz bulunmadığı, basit bir grip salgınında dahi yüzlerce kişinin hastalanıp öldüğü, insanların anlaşmazlıklarını silah ve düello ile hallettiği zamanlardaki hayata ilişkin pek çok bilgi taşıyor günümüze bu sepya fotoğraflar. Müzayedelerde yüksek fiyatlara alıcı bulmaları, antikacılarda özellikle aranmaları şaşırtıcı değil...

Ben ''korku'' değil, ''kabul'' okuyorum bu fotoğraflardan. Bir nevi yüzleşme, daima hayatın içine geçmiş durumda bulunan ölümün tescili. Kaçınılmaz olarak ve muhakkak her eve uğrayacak bir ağır misafiri buyur etmek gibi, hepimizi birbirimize eşitleyen o en adil ve ağır misafiri...

30 Haziran 2014 Pazartesi

İçinden bir çok kalp geçen yazı... ❤️



Ayvalık'ta, geçen Cumartesi günü bir ara sokakta karşıma çıktı bu tabela, sektirmedim, hemen durup çektim tabii. Herkeste farklı bir algı oluşturabilir, ben samimi buldum. Birden fazla anlam taşımakta bana göre, (ansızın kalp krizi geçirme riskim var, acilen hastaneye götürülmem icap edebilir, garaj önüne park edilirse buradan araba çıkamaz, lütfen...) ve (kalbim müstakil evin garajı önüne langadanak araç parketme hödüklüğünü kaldırmaz, çünkü kalp hastasıyım, ani öfke ve sinir halleri bana hiç yaramaz, mazallah tık der giderim, günaha girmeyin...) şeklinde. O kalbe buradan selam ederek şifa diliyorum.❤️


Gene geçen Cumartesi, gene Ayvalık, gene bir sokak arası ve bir evin duvarı... 23.02.2014 Pazar benim 49. yaşıma girdiğim gün. Enteresan bir hizalanma, muhtemeldir ki bir aşk acısı, işin içinde gene bir kalp var yani. Ona da selam ederim, şimdiye artık teselli bulmuş olmasını dilerim.❤️ 

Ben de kalbimi Ayvalık'ın o güzelim sokaklarından birindeki çok eski bir taş Rum evinin avlusuna emanet bıraktım, yakında bedenim ve ruhumla orada tekrar kavuşturmak üzere:) Kendi kalbime de selam ederim elbet.❤️ İçinden bir çok kalp geçen bu yazı burada biter ve ben bisikletime atlar giderim... 

23 Haziran 2014 Pazartesi

Mardin kapısından atlayamadım...

''Liralarım döküldü, toplayamadım, o yare mektup yazdım, yollayamadım, vurmayın arkadaşlar ben yaralıyam, el alem al giymiş, ben karalıyam...'' diye devam edip gider bu güzel türkü. Olay yeri inceleme ekibimiz Gülsün ve Haluk, yanlarına anneleri de alıp geçen ay bir Diyarbakır-Mardin seyahati yaptılardı, beraberlerinde çok sevdiğim şehir Mardin'den kokular, tatlar ve fotoğraflar getirdilerdi tabii, oradan aklıma geldi 2005 senesinin Kasım ayında eski blogum ''Tırmık İzi''nde yayınladığım Mardin yazıları... 



Mardin'e şimdi artık emekli olan TRT spikeri arkadaşım sevgili Misket Dikmen ile beraber gitmiştik. TRT Diyarbakır Radyosu'na geçici görevle spiker desteği verilen zamanlardı, ben İstanbul'dan, o İzmir'den gelmişti. İzin günümüzde Diyarbakır'dan araba kiralamış ve şimdi ismini hatırlamadığım çok çocuklu genç bir adam olan Diyarbakırlı şoförümüzle o tarafların tozunu attırmıştık :)



O vakitler yoktu ama, şimdi artık Mardin'in de bir havaalanı var, İzmir'den direkt uçabiliyorsunuz mesela... Bana sorulursa eğer, herkesin görmesi gereken bir şehirdir derim. Sihir taşır, çok farklıdır. Yemekleri, el yapımı sabunları, kendine özgü baharatları, daracık sokaklarında tıkır-mıkır dolaşan eşekleri ve ille de günbatımı, çok meşhurdur. Medeniyetlerin harman olduğu kadim Mezopotamya topraklarını safran rengi bir deniz gibi gözlerinizin önüne seren o akşamüstlerinden birine şahit olursanız günün birinde, sihir derken ne demek istediğimi eminim çok daha iyi anlarsınız. Haa, unutmadan, Mardin'in sembolü Deyrulzafaran Manastırı'nın profesyonel genç rehberi sevgili Sercan Paslanmaz'ın şöhreti de neredeyse dünyayı tutmuştur, bilhassa genç kızların ilgi alanına girecek bu konuyu da belirtmekte fayda görürüm :) 2005'in Handan'ı olarak neler yazmışım Mardin hakkında, okumak isteyenler buradan buyurabilir. Ve bir de şu muhteşem hikaye tabii, o saf, hep temiz kalmış güzelim hatıraya selam ile...



13 Haziran 2014 Cuma

Sen benim gizli kuyumsun...


Akşamüstü aramış, ben duymamışım. Aramasını gördüğümde bu defa ben onu aradım, telefonu kapalıydı. Daha sonra telefonunun açık olduğuna dair mesaj geldi, yeniden aradım, meşguldü. Nihayet denkleştik de konuşabildik. Okurlardan, kitaplardan, ilişkilerden, aldığımız eğitimlerden, yogadan, Hindistan'dan ve daha ne çok şeyden konuştuk, her zamanki gibi birbirimizi tam olarak anlayabilmenin, o frekans uyumunun verdiği iştahla konuştuk...

Bir ara; ''biliyor musun Handan...'' dedi, ''sen benim başına koşup içine eğilerek (Midas'ın kulakları eşek kulaklarıııııı!) diye bağırdığım gizli kuyumsun, seninle konuşabildiğim şeyleri bir başkası ile asla konuşmadım ben şimdiye kadar...'' Bu değerli bir cümleydi, birkaç nefes durup içime bakmayı, bende yarattığı hisleri farketmeyi hak edecek özel bir cümle. Öyle de yaptım zaten, keyfini çıkardım bu cümlenin:) Herkes herkes için bu kadar özel olamayabilir elbette, bu ifadesi zor bir şey aslında ama, o her zamanki parıltılı zekası ile bir çırpıda bulup çıkartmıştı işte anlamı hayli güçlü olan bu cümleyi. O bir yazar, o zeki bir adam, o benim arkadaşım ve ben onu seviyorum, evet...

(Midas'ın Kulakları efsanesi için müracaat buraya lütfen...)

8 Haziran 2014 Pazar

3.gözünü sevdiğimizin adamı: Dr.Alper Kaya :)


İzmir-Narlıdere'de, yamaçtaki apartmanın en üst katlarından birinde, körfeze tepeden bakan geniş pencerenin aydınlığındaki odada varlıkları üç çok ciddi hastalıkla sınanmış ve sınanmakta olan üç farklı kişiydik. Bir MS, bir kanser ve bir de ALS hastası yani... Bizi birbirimize arkadaş kılan ise sadece hastalıklarımız değildi elbette, odadaki üç kişinin yolları birbiri ile çok enteresan şekillerde ve farklı zamanlarda kesişmişti, bu ''farklı zamanlar'' dediğim bahis taaa 80'li yıllara kadar derinleşmekteydi. Dr. Alper Kaya'ya henüz 28 yaşında genç bir göz doktoru iken ALS teşhisi konmuş ve hayatının bütün akışı bu teşhisle değişmişti. Benim üniversite ilk sınıf öğrencisi olduğum zamanki semt arkadaşlarımın neredeyse tamamı Alper'in de arkadaşıydı, Nejat Şener, Suat Sungur, Can Özbatur, Yasemen Heper... Halen baba evimin bulunduğu apartmanı gayet iyi biliyordu çünkü o vakitler karşı giriş dairesinde oturan komşu kızımız Yasemen'i arkadaşlarla dışarı çıkılan geceler eve o bırakıyordu. Şu anda benim evimin baktığı, baba evimin tam arkasına düşen parkı, Nejat'ların Girne Bulvarı'nda, eski demiryolu tantanlarının oradaki bahçesi havuzlu evlerini, o bahçedeki şen-şakrak yaz akşamı muhabbetlerini, sanat tartışmalarını, bunların hepsini benim gibi o da gayet net hatırlıyordu...

Yardımcısı Ahmet Bey bize kapıyı açıp içeri aldığında, Alper'in odasından müzik sesleri geliyordu. Odaya girdiğimizde özel sandalyesinde, gene özel mızıkası ile bilgisayarında çalan bir Chuck Mangione şarkısına eşlik etmekteydi. Biz geldik diye şarkıya eşliğini kesmedi, sonuna kadar devam etti, biz de severek dinledik elbette... Bunca yıldır bedeninin başından başka bir tarafını kıpırdatamaması hiç önemli değildi Alper için, o bir müzisyendi aynı zamanda ve ALS hastalığı bile koparıp ayıramamıştı onu müzikten, müziği de ondan...



Alper, normalde teşhis kesinleştikten sonra 33 ay kadar yaşayabilen ALS hastaları arasında ezber bozan bir hasta kimliği taşımaktaydı öte yandan. Çünkü, 28 yaşında ALS hastası olduğunu öğrendiğinde ilk işi eşi Elçin ile konuşmak olmuş, akıbetini bildiğinden karısına derhal boşanmayı teklif etmişti, Elçin ise kızıp ''hele dur bakalım, nereye, çocuğunu büyüteceksin daha!..'' diyerek Alper'e göre ''tokat gibi''  bir cevap vermişti. Baba olacağını işte bu şekilde, neredeyse hastalığı ile eşzamanlı öğrenmişti. Kızları Ece şu an 22 yaşında ve Alper hala hayatta. Elbette başladığı noktada kalmadı hastalığı, adım adım ilerledi, bedeninin kontrolü teker teker çekildi, Alper'e göre tamamen durmuş da değil ama, halen hayatta işte. Ünlü İngiliz fizikçi-evrenbilimci Stephen Hawking de aynı hastalığı dünyanın tanımasını sağlamış bir ALSlidir ve 21 yaşında hastalanmasına rağmen halen hayatta olup, şu an 72 yaşındadır. Çoğu kişinin bildiği gibi, çalışmalarına devam etmekte, yazılarını yazmakta fakat Alper gibi konuşamamaktadır...

Teknolojinin bu kadar ilerlediği bir devirde, bilim adamları elbette ALS hastalarının hayatını kolaylaştıracak icatlar peşinde de koştular, özel tekerlekli sandalyeler, bilgisayar kullanımını sağlayacak sistemler, konuşamayan hastalar için ihtiyaçlarını dile getirecek özel sesli programlar, Dr. Alper Kaya gibi başını hareket ettirebilenlerin kullandığı, iki kaş arasındaki 3. göz noktasına yapıştırılan ''head-mouse''lar ve daha birçok şey... Ama hepsi bir tarafa, ''nefes'' bir tarafa elbette, ALS hastalarında diyafram hareketleri durduğundan olağan şekilde nefes almak imkansızlaşıyor, Alper de bu sebepten mekanik invazif ventilasyonla, yani negatif basınç yaratan bir cihaz aracılığı ile nefes alıyor...



İki kaşının arasında duran ''head-mouse'' ve özel bir yazılım aracılığı ile bilgisayarının ekranına bunları yazdı sevgili Alper:) O bir doktor-hasta olduğundan, herşeyi son derece farkında olarak yaşamış şimdiye kadar ve halen de öyle yaşıyor. ''OnScreenKeys'' adlı ALS hastalarının kullanımına özel tasarlanan bir programın seslendirmesi için benimle temas kurduğu zamanları hatırlıyorum. Hayatımdaki çok tatsız bir süreci hatırlatıyor olsa da bu bana, bu sebepten biraz gecikmeli olabilmiş olsa da, neticede stüdyoya girip kaydetmiştim bu programın demolarını, bunun için önce hareket özgürlüğümü yeniden kazanmam gerekmişti. Şimdi düşündüğümde ne kadar acı geliyor, ne kadar yazık! Herneyse, programdan örnekler dinletiyor bize Alper, bu gibi çalışmaların hasta insanlar adına ne denli önem taşıdığını bir defa daha görüyoruz...



Planlarından bahsediyor, evet, çünkü o planlarını asla rafa kaldırmamış muhteşem bir adam. İzmir körfezine tepeden bakan odasında yazmaya, okumaya, müziğe, çalışmaya ve üretmeye devam ediyor. Hep birlikte çay içiyoruz, güler yüzlü yardımcısı Ahmet Bey ona da pipetiyle içebileceği bir fincan çay getiriyor. Alper, ''Ahmet Abi'' diye seslendiği yardımcısına ''böyle güzel hanımları gördün, odadan çıkmazsın tabii'' diye takılıyor, birlikte gülüyoruz:) Ve ne çok konuşuyoruz, sanki tuhaf bir iştahla konuşuyoruz. Konudan konuya, oradan oraya, eskiden yeniye atlayıp duruyoruz. İki saat hızla geçiyor, kapı çalınıyor, Alper'in eşi Elçin geliyor. Biraz da onunla sohbet ediyor ve sonra kalkıyoruz. Neşe içinde uğurluyor bizi Dr. Alper Kaya, yanaklarından öperek vedalaşıyoruz. 2010 senesinde, 17. Altın Koza Film Festivali'nde, uluslararası kısa film yarışmasında ''en iyi belgesel'' ödülünü alan Hazal Bayar'ın çektiği ''Story of Alper Kaya-Four Walls, One Window (Alper Kaya'nın Hikayesi-Dört Duvar, Bir Pencere)'' DVD'leri elimizde, dört duvar ve bir pencereden oluşan odasında bırakıp onu, ayrılıyoruz...



Öyle beylik, sulugözlü, duygu sömürüsü dozu yüksek cümlelere hiçbirimizin ihtiyacı yok, Alper'in zaten hiç yok, bu yüzden uzatmaya da lüzum yok. Hayat cesur olanları seviyor diyerek bitireceğim, bazılarında hiçbir uzuv, hiçbir şey eksik olmadığı halde o cesaretten eser, gram, kırıntı bile olmayabiliyor, kimileri de başkalarının neredeyse hiçlik dediği noktadan, halen ve herşeye rağmen gözünü dahi kırpmadan, emsalsiz bir cesaretle bakabiliyor ve karışabiliyor hayata. O kadar...

Ek ve de dip: Olay yeri fotoğrafları için Yol İzi'nin çok sevgili ve de kıymetli yolcusuna teşekkürle...